ZESZYT ROBOCZY
Praca nad traumą w grupach samopomocowych
Do pracy indywidualnej i grupowej (uniwersalny)
NOTA AUTORA
Ten zeszyt roboczy jest autorską propozycją pracy własnej, przeznaczoną dla różnych grup samopomocowych (m.in. wspólnot opartych na Programie 12 Kroków oraz innych grup wsparcia).
Materiał:
nie jest terapią ani jej substytutem,
nie zastępuje pomocy specjalistycznej,
nie stanowi oficjalnej literatury żadnej wspólnoty,
może być używany indywidualnie lub w grupie, z pełnym poszanowaniem granic uczestników.
Każda osoba pracuje:
w swoim tempie,
w zakresie, na jaki jest gotowa,
bez obowiązku dzielenia się treściami osobistymi.
JAK KORZYSTAĆ Z ZESZYTU
Pracuj powoli i uważnie.
Wybieraj tylko te pytania, które są dziś dla Ciebie dostępne.
Jeśli pojawi się silne napięcie lub zalanie emocjonalne – zatrzymaj pracę i wróć do regulacji.
W pracy grupowej obowiązuje zasada: **dzielimy się doświadczeniem, nie szczegółami traumy.
Zasada nadrzędna: najpierw bezpieczeństwo, potem wgląd.
CZĘŚĆ I – CZYM JEST TRAUMA (PERSPEKTYWA SAMOPOMOCOWA)
Trauma to doświadczenie, w którym:
zabrakło bezpieczeństwa,
zabrakło wsparcia,
zabrakło możliwości reakcji.
Nie chodzi tylko o wydarzenia skrajne.
Trauma może wynikać także z długotrwałego napięcia, zaniedbania emocjonalnego, braku stabilności lub relacji, w których nie było miejsca na autentyczne przeżywanie siebie.
Moje rozumienie traumy:
………………………………………………………………..
Jakie doświadczenia mogły przekroczyć moje możliwości radzenia sobie w tamtym czasie?
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ II – BEZPIECZEŃSTWO I REGULACJA
Sygnały przeciążenia
Po czym poznaję, że mój układ nerwowy jest nadmiernie pobudzony lub odcięty?
………………………………………………………………..
Co pomaga mi wracać do równowagi?
(np. oddech, ruch, kontakt z kimś życzliwym, cisza)
………………………………………………………………..
Moje osobiste minimum bezpieczeństwa
(Co musi być spełnione, abym mógł pracować nad sobą)
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ III – SCHEMATY PRZETRWANIA
Każdy z nas wykształcił strategie, które pomogły przetrwać trudne chwile.
Z czasem te strategie mogą stać się źródłem cierpienia.
Jakie zachowania lub reakcje pomagają mi nie czuć bólu?
………………………………………………………………..
W jakich sytuacjach reaguję automatycznie, bez poczucia wyboru?
………………………………………………………………..
Refleksja: To, co kiedyś mnie chroniło, nie zawsze służy mi dziś.
CZĘŚĆ IV – ZAUFANIE, WSPARCIE, ODDANIE
Niezależnie od światopoglądu, proces zdrowienia wymaga uznania, że:
nie muszę radzić sobie ze wszystkim sam.
Co lub kto dziś daje mi poczucie wsparcia?
………………………………………………………………..
Co mogę dziś puścić lub podzielić, zamiast dźwigać w samotności?
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ V – SPOJRZENIE NA PRZESZŁOŚĆ BEZ PRZEMOCY WOBEC SIEBIE
Jakie doświadczenia mnie ukształtowały?
………………………………………………………………..
Czego wtedy najbardziej potrzebowałem?
………………………………………………………………..
Jakie cechy lub umiejętności pomogły mi przetrwać?
………………………………………………………………..
Jak dziś te same cechy mogą mnie ograniczać?
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ VI – WSTYD, WINA I ODPOWIEDZIALNOŚĆ
W pracy samopomocowej ważne jest rozróżnienie:
wstydu, który mówi „jestem zły”,
odpowiedzialności**, która mówi „mogę uczyć się nowych wyborów”.
Co we mnie jest obciążone wstydem?
………………………………………………………………..
Co mogę wziąć pod swoją odpowiedzialność, bez oskarżania siebie?
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ VII – GRANICE I RELACJE
Zdrowienie wymaga nauki granic – wewnętrznych i zewnętrznych.
Gdzie w relacjach tracę kontakt ze sobą?
………………………………………………………………..
Jakie relacje są dziś dla mnie wspierające, a jakie niebezpieczne?
………………………………………………………………..
Jak wygląda dla mnie dbanie o siebie bez poczucia winy?
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ VIII – CODZIENNA PRAKTYKA SAMOOPIEKI
Codzienna refleksja
Co dziś działo się w moim ciele?
Co było dla mnie trudne?
Co było choć trochę wspierające?
………………………………………………………………..
Moja osobista intencja na dziś
………………………………………………………………..
CZĘŚĆ IX – DZIELENIE SIĘ DOŚWIADCZENIEM
W grupach samopomocowych dzielenie się służy:
nadziei,
normalizacji,
poczuciu, że nie jestem sam.
Czym mogę się dzielić, nie przekraczając swoich granic?
………………………………………………………………..
Jakie przesłanie płynie z mojej drogi zdrowienia?
………………………………………………………………..
PODSUMOWANIE
Moje tempo jest wystarczające.
Nie muszę się naprawiać – mogę się poznawać.
Zdrowienie to proces powrotu do siebie.
NOTATKI WŁASNE
………………………………………………………………..
………………………………………………………………..