„Być dorosłym dzieckiem dorosłych, którzy sami nigdy nie dorośli, to uczyć się chodzić po cienkiej linie między miłością a lękiem. Często nosimy w sobie echo ich krzyków, ciszy i oczekiwań, jak niewidzialny plecak cięższy niż nasze ciało. Ale prawdziwa odwaga zaczyna się w chwili, gdy odważamy się spojrzeć na te rany nie jak na wstyd, lecz jak na mapę własnej drogi — zrozumienia, współczucia i wyjścia poza schematy, które nie były nasze. Każdy krok ku samemu sobie jest aktem wolności, a każdy moment, w którym potrafimy powiedzieć „jestem tu i mogę poczuć”, to mały triumf nad tym, co było nie do zniesienia.”