Dawno, dawno temu, w lesie pełnym drzew i szelestu liści, mieszkał Mały Świetlik. Każdej nocy jego światło rozświetlało mrok, a jego blask dawał radość wszystkim, którzy go spotkali.
Ale pewnego dnia pojawił się Cień. Nie był złym stworzeniem – po prostu był ciężki i zimny. Powoli otulił Małego Świetlika, sprawiając, że jego światło stało się słabsze. Każda noc wydawała się dłuższa, a świat dookoła mniej barwny. Świetlik próbował latać dalej, ale jego skrzydła czuły się zmęczone, a serce przytłoczone.
Na początku Mały Świetlik próbował walczyć sam. Mówił sobie: „Muszę świecić mocniej! Muszę odeprzeć Cień!”. Kiedy świetlik coraz mocniej się starał, to Cień go coraz mocniej przytłaczał. Zrozumiał, że nie da rady walczyć sam – potrzebuje pomocy.
Pewnej nocy świetlik spotkał Starą Sowę.
Niepotrzebnie na siłę pozbywasz się Cienia od razu – powiedziała Sowa. Zacznij go powoli i uważnie obserwować, poznawać aż nauczysz się z nim żyć. Niech Cię on nie przeraża – bo też jest częścią Twojego świata, choć nie zawsze chcemy go widzieć.
Świetlik zaczął więc powoli. Każdej nocy pozwalał sobie na jeden mały promień światła. W dzień odpoczywał w cieniu, nie wstydząc się swojej słabości. Z czasem jego blask wracał – nie od razu taki jak dawniej, ale trwały i prawdziwy. Cień wciąż był obecny, ale już nie rządził jego życiem. Świetlik powoli nauczył się latać wśród światła i mroku , robił krok po kroku i dzień po dniu.
I tak Mały Świetlik zrozumiał, że nawet jeśli czasem ciemność przytłacza, nie oznacza to, że zniknęło światło. Światło w nim zawsze było i zawsze będzie, a odwaga polega na tym, by pozwolić mu powoli się odrodzić.